همواره ایران و افغانستان به سبب زبان و فرهنگ مشترک از روابط قوی اقتصادی برخوردار بوده و حتی آن زمان که طالبان قدرت را در این کشور در اختیار داشتند کالاهای ایرانی در این کشور وجود داشت، اما اکنون به بالاترین حد خود رسیده است به طوریکه تراز تجاری سال گذشته دو کشور ۲٫۵ میلیارد دلار می باشد. وی افزود: «همین زبان مشترک سبب شده که بازرگانان افغان به راحتی به ایران سفر کنند و مایحتاج خود را خریداری کنند.» وی درخصوص سرمایهگذاری ایران و حضور صنعتگران ایرانی در افغانستان گفت: «بخش دولتی و یا خصوصی در برخی از پروژههای این کشور حضور داشته و در بحث خدمات فنی و مهندسی، افغانیها مایل هستند که با شرکتهای ایرانی کار کنند. بخش خصوصی نیز به دلیل ضعف امنیت حضور کمرنگی داشته و شاید دو کارخانه از این بخش در افغانستان حضور دارند». وی افزود: «افغانستان به سبب ناامن بودن مرزهایش و عدم دسترسی به آبهای آزاد مهمترین راه تأمین مواد اولیه اش از ایران است. به همین جهت برای سرمایهگذار ایرانی به صرفه نیست که واحد تولیدی خود را در این کشور احداث کند و ترجیح میدهد کالا از واحد تولیدی مستقر در ایران به افغانستان برود ضمن آنکه با وجود نیاز مبرم این کشور به سرمایهگذاری خارجی، دولت افغانستان هیچ مشوقی برای سرمایه گذاران خارجی ندارد که این یک ضعف بزرگ است.»